شعر ایرج میرزا در انتقاد از قمه زنی

زن قحبه چه می کشی خودت را / دیگر نشود حسین زنده

کشتند و گذشت و رفت و شد خاک / خاکش علف و علف چرنده

من هم گویم یزید بد بود /  لعنت به یزید بد کننده

اما دگر این کتل متل چیست /  وین دسته خنده آورنده

تخم چه کسی بریده خواهی /  با این قمه های نا برنده

آیا تو سکینه یی که گویی /  سو ایستمیرم عمیم گلنده

کو شمر و تو کیستی که گویی /  گل گویما منی شمیر النده

تو زینب خواهر حسینی؟  /  ای نره خر سبیل گنده!

خجلت نکشی میان مردم /  از این حرکات مثل جنده؟

در جنگ دو سال قبل دیدی /  شد چند کرور نفس رنده

از این همه کشتگان نگردید /  یک مو ز زهار چرخ کنده

در سیزده قرن پیش اگر شد /  هفتادو دو تن ز سر فکنده

کی کشته شود دوباره زنده /  با نفرین تو بر کشنده

باور نکنی بیا ببندیم /  یک شرط به صرفه ی برنده

صد روز دگر برو چو امروز /  بشکاف سر و بکوب دنده

هی بر سر و ریش خود بزن گل /  هی بر تن خود بمال سنده

هی با قمه زن به کله خویش  / کاری که تبر کند به کنده

هی بر سر خود بزن دو دستی /  چون بال که میزند پرنده

هی گو که حسین کفن ندارد /  هی پاره بکن قبای ژنده

گر زنده نشد عنم به ریشت /  گر شد عن تو به ریش بنده

بر گرفته از سايت

http://shjojo.blogfa.com/

نوشته شده در ساعت توسط tohfeh| |